Ik schrijf mijn eerste boek
Twee zomers geleden schreef ik op een campingstrandje aan de Dordogne en met uitzicht op een klein, prachtig middeleeuws dorp de eerste woorden van een verhaal dat nu richting af gaat. Oké, eerste-opzet-af. Geen kort verhaal, maar een echt boek. Een verhaal dat zich afspeelt in dezelfde regio als waar ik eraan begon, maar wel in een dorp dat daar alleen in het boek en mijn hoofd bestaat – en wie weet ooit in dat van jou.
Wil je weten waar mijn boek over gaat, hoe mijn schrijfproces verloopt en het weten als ik een nieuwe stap zet in míjn schrijfverhaal? Meld je aan voor mijn nieuwsbrief (en meldingen van nieuwe verhalen op marlijnelse.com) of volg me op Instagram en Facebook -> binnenkort beschikbaar.
Laatste korte berichten
In 2014 begon ik met het schrijven van korte verhalen over alledaagse gebeurtenissen. Omdat ik er al een tijd in mijn hoofd mee bezig was en het me leuk leek; wat ik het vervolgens ook echt vond. Het bleek voor mij een van die zeldzame bezigheden waarin je je verliest. Al snel kwam er nog een doel bij: lezers met een, door velen verloren, kinderlijke blik naar het leven te laten kijken. Je weet wel, die mooie, ruime, onschuldige en positieve alles-is-mogelijk-blik. Je kunt het naïef noemen; over het algemeen vind ik het vooral heel mooi en ruimdenkend.
De afgelopen jaren schreef ik slechts heel sporadisch een verhaal, maar vergeten ben ik het niet. Je weet het niet; jij en ik kunnen zomaar verrast worden door een nieuw verhaal.
-
‘De beste omschrijving is denk ik toch een glas dat zich langzaam vult onder een druppelende kraan; elke druppel als een kleine, simpele, positieve gebeurtenis. Hoe snel de kraan drupt en het glas zich vult, hangt af van wat en hoeveel er op een dag gebeurt,’ concludeerde de vrouw, die nadenkend langs de man heen…
-
Voor mij was ze er opeens: negenentachtig jaar en voor het eerst verscheen ze in mijn leven. Ze kwam aanrijden met haar scootmobiel, parkeerde ‘m voor het eetcafé en pakte een tafeltje aan de buitenkant van het terras, want ‘dan kon ze er makkelijk weer uit’. Ze was niet zo goed ter been, maar dat…
-
Als je je brood smeert met een sla-lepel omdat de messen en de ‘gewone’ lepels smerig liggen te zijn in je gootsteen, elk stukje van je aanrecht (en gootsteen) bedekt is met zo goed als je hele assoriment aan (thee)glazen, koffiekopjes en borden, je avondeten bestaat uit een of andere gekke freestyle combinatie van ingeblikte…
Laatste korte berichten
In 2014 begon ik met het schrijven van korte verhalen over alledaagse gebeurtenissen. Omdat ik er al een tijd in mijn hoofd mee bezig was en het me leuk leek; wat ik het vervolgens ook echt vond. Het bleek voor mij een van die zeldzame bezigheden waarin je je verliest. Al snel kwam er nog een doel bij: lezers met een, door velen verloren, kinderlijke blik naar het leven te laten kijken. Je weet wel, die mooie, ruime, onschuldige en positieve alles-is-mogelijk-blik. Je kunt het naïef noemen; over het algemeen vind ik het vooral heel mooi en ruimdenkend.
De afgelopen jaren schreef ik slechts heel sporadisch een verhaal, maar vergeten ben ik het niet. Je weet het niet; jij en ik kunnen zomaar verrast worden door een nieuw verhaal.
Marlijn Else 